Historia, geografia i przyroda dla uczniów, rodziców i ciekawych świata

Wrocławskie środowisko artystyczne w żałobie po śmierci Stanisława Szelca

Портрет мужчини та запалені свічки у темряві як символ траура

Informację o śmierci artysty przekazała w poniedziałek wrocławska rozgłośnia, z którą był związany przez wiele lat. Stanisław Szelc, satyryk, aktor kabaretowy i prezenter telewizyjny, zmarł w wieku 83 lat. Przez dekady pozostawał związany z wrocławskim środowiskiem artystycznym, m.in. z Teatrem Kalambur, Kabaretem Elita i Radiem Wrocław.

Szelc urodził się 2 stycznia 1943 roku w Prochładnom w ówczesnej Kazachskiej SRR. Karierę artystyczną rozpoczynał we Wrocławiu. W latach 1961-1976 był aktorem, reżyserem i kierownikiem literackim Studenckiego Teatru Kalambur. Studiował polonistykę, a eksternistyczny egzamin aktorski zdał przed komisją, w której zasiadał m.in. prof. Aleksander Bardini.

Kariera radiowa i kabaretowa

Pod koniec lat 70. Andrzej Waligórski zaprosił Szelca do współpracy ze Studiem 202 w Polskim Radiu Wrocław. Artysta występował później m.in. u boku Ewy Szumańskiej, Jana Kaczmarka, Leszka Niedzielskiego i Jerzego Skoczylasa. Słuchacze mogli usłyszeć go w kultowych słuchowiskach radiowych – po Janie Kaczmarku występował wraz z Ewą Szumańską w „Z pamiętnika młodej lekarki”, a po śmierci Andrzeja Waligórskiego przejął rolę Onufrego Zagłoby w „Rycerzach”.

Szelc był również autorem serii skeczy „Chłop i baba”. Na ich podstawie powstał później serial telewizyjny, w którym zagrał Stanisława Pętosia. Artysta był także związany z Kabaretem Elita, jedną z najbardziej rozpoznawalnych wrocławskich grup kabaretowych.

Pojawiał się również w produkcjach filmowych i telewizyjnych, m.in. w „Świecie według Kiepskich”, „Licencji na wychowanie” oraz „Lombardzie. Życie pod zastaw”. Zagrał także w filmach „Pod Mocnym Aniołem” Wojciecha Smarzowskiego i „Kler”.

Za działalność artystyczną Szelc został w 2009 roku uhonorowany Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”. W 2019 roku otrzymał Srebrną Odznakę Honorową Wrocławia, a cztery lata później – Złotą Odznakę Honorową Wrocławia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *