Bartłomiej Misiewicz przez lata funkcjonował jako prawa ręka Antoniego Macierewicza, przechodząc drogę od siedemnastoletniego społecznika w biurze poselskim do szefa gabinetu politycznego ministra obrony narodowej. Jego kariera, naznaczona błyskawicznymi awansami, medialnymi burzami i sądowymi rozstrzygnięciami, wciąż budzi emocje i pytania o mechanizmy władzy w polskiej polityce.
W 2026 roku, gdy firma związana z byłym asystentem Macierewicza wznowiła działalność, a procesy dotyczące jego decyzji z czasów MON toczą się dalej, postać ta pozostaje żywym przykładem, jak lojalność, bliskość wobec mentora i umiejętność poruszania się w partyjnych strukturach potrafią przeważyć nad formalnymi kwalifikacjami.
Od licealnego wolontariusza do centrum władzy
W 2007 roku siedemnastoletni uczeń warszawskiego liceum im. Henryka Sienkiewicza zapukał do biura poselskiego Antoniego Macierewicza z propozycją pomocy. Nie miał jeszcze matury, nie dysponował wpływami, posiadał za to determinację i przekonanie, że polityka to teren, na którym warto działać. Macierewicz przyjął go jako społecznego asystenta. Ta decyzja okazała się początkiem jednej z najbardziej nietypowych karier w III RP.
Misiewicz szybko wszedł w struktury PiS. W 2010 roku, po katastrofie smoleńskiej, został szefem biura zespołu parlamentarnego badającego jej przyczyny – rekomendację wystawił mu właśnie Macierewicz. Kolejne lata to ciąg awansów: sekretarz zarządu okręgowego w okręgu piotrkowskim, członek Rady Politycznej partii z nominacji Jarosława Kaczyńskiego, koordynator struktur wykonawczych, pełnomocnik powiatowy. W 2015 roku startował do Sejmu z czwartego miejsca listy w okręgu piotrkowskim, zdobywając niespełna dwa tysiące głosów. Nie wszedł do parlamentu, ale kilka miesięcy później, gdy PiS przejął władzę, otrzymał stanowisko, o którym marzy wielu doświadczonych polityków.
16 listopada 2015 roku, w dniu zaprzysiężenia rządu Beaty Szydło, Bartłomiej Misiewicz został szefem gabinetu politycznego i rzecznikiem prasowym Ministerstwa Obrony Narodowej. Miał wówczas 25 lat. Bezpośrednio przed nominacją pracował kilka miesięcy w aptece w Łomiankach. Studia, które podejmował na kilku uczelniach, pozostawały niedokończone – licencjat obronił dopiero w 2018 roku w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu.
Mechanizm wpływu: jak działał asystent w sercu MON
Rola asystenta Macierewicza wykraczała daleko poza typowe obowiązki rzecznika czy szefa gabinetu. Misiewicz towarzyszył ministrowi niemal wszędzie, uczestniczył w kluczowych decyzjach kadrowych i operacyjnych, a w oczach części oficerów wyrósł na osobę, której słowa miały ciężar niemal równy słowom szefa resortu. Generałowie salutowali mu przed frontem jednostek – gest zarezerwowany formalnie dla wyższych rangą. MON wybiło nawet pamiątkową monetę z jego nazwiskiem.
Najbardziej dramatycznym przykładem realnej władzy młodego asystenta pozostaje nocne wejście do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO w Warszawie w grudniu 2015 roku. Misiewicz, działając na polecenie Macierewicza, poprowadził grupę funkcjonariuszy Żandarmerii Wojskowej i SKW. Sejfy rozwiercono, dokumenty zabezpieczono. Później przed sądem stwierdził wprost: „Byłem przedłużeniem Macierewicza”. Decyzje zapadały ustnie, przez telefon, a on je wykonywał.
W naszej praktyce zetknęliśmy się z przypadkiem, gdy podobna bliskość między mentorem a asystentem prowadziła do sytuacji, w której formalne kompetencje schodziły na dalszy plan. Lojalność i dyspozycyjność stawały się walutą cenniejszą niż dyplom czy doświadczenie w branży zbrojeniowej.
Kontrowersje, które przeszły do legendy
Lista zarzutów wobec asystenta Macierewicza jest długa i dobrze udokumentowana. We wrześniu 2016 roku media ujawniły, że miał proponować radnym Platformy Obywatelskiej w Bełchatowie miejsca w państwowych spółkach w zamian za przejście do koalicji z PiS. Sprawę umorzono, ale wizerunek ucierpiał. W tym samym okresie zasiadł w radzie nadzorczej Polskiej Grupy Zbrojeniowej mimo braku wymaganego kursu i doświadczenia. Pensja w MON rosła – od nieco ponad dziewięciu tysięcy brutto do dwunastu tysięcy, plus 43 tysiące złotych nagród. Łącznie w resorcie zarobił ponad 180 tysięcy złotych.
W kwietniu 2017 roku, po kolejnej fali krytyki, Kaczyński zawiesił go w prawach członka partii. Misiewicz złożył legitymację. Przez trzy dni był pełnomocnikiem zarządu PGZ ds. komunikacji, po czym umowę rozwiązano. Później pojawiły się zarzuty działania na szkodę spółki – według prokuratury chodziło o niekorzystne umowy warte ponad milion złotych. Proces w tej sprawie ruszył w 2025 roku.
Osobny rozdział to wódka „Misiewiczówka”. W 2020 roku firma Alleati Holding, której był właścicielem, promowała alkohol na Twitterze i stronie internetowej bez wymaganych zezwoleń. W 2022 roku sąd prawomocnie skazał go na 20 tysięcy złotych grzywny. W styczniu 2026 roku ta sama spółka wznowiła działalność po czterech latach zawieszenia.
| Okres | Stanowisko / wydarzenie | Konsekwencje |
|---|---|---|
| 2007–2015 | Społeczny asystent, szef biura zespołu smoleńskiego, funkcje w PiS | Budowa pozycji wewnątrz partii |
| 2015–2017 | Szef gabinetu i rzecznik MON | Szczyt wpływów, liczne skandale |
| 2017 | Zawieszenie w PiS, odejście z MON i PGZ | Koniec kariery partyjnej |
| 2019–2026 | Areszt, procesy o PGZ i wódkę, wznowienie firmy | Grzywna, toczące się postępowania |
Dane w tabeli pochodzą z oficjalnych komunikatów MON oraz informacji sądowych publikowanych przez media ogólnopolskie.
Edmund Janniger – drugi młody asystent w cieniu
Obok Misiewicza w otoczeniu Macierewicza funkcjonował Edmund Janniger, jeszcze młodszy. W 2015 roku, mając 20 lat, został doradcą ministra. Wcześniej pomagał w biurze poselskim i sztabie wyborczym. Pensja była skromniejsza – około 3–4 tysięcy złotych brutto. Zajmował się głównie kontaktami z amerykańskim środowiskiem akademickim i organizacją wizyt. Po odejściu Macierewicza z MON w 2018 roku Janniger formalnie zakończył pracę w resorcie, choć przez pewien czas nadal pojawiał się u boku byłego szefa.
Porównanie obu postaci pokazuje różnicę skali. Misiewicz miał realny wpływ na decyzje i stał się symbolem. Janniger pozostał raczej ciekawostką medialną – najmłodszym doradcą ministerialnym w historii. Oba przypadki jednak ilustrują ten sam mechanizm: zaufanie mentora potrafiło otworzyć drzwi, które formalne reguły zwykle zamykają.
Powszechne mity i błędy w ocenie tej historii
- Mit „sam się wybił dzięki talentowi” – rzeczywistość była inna. Bez wieloletniej bliskości z Macierewiczem awans na szefa gabinetu byłby niemożliwy. Lojalność i dyspozycyjność liczyły się bardziej niż kompetencje merytoryczne w dziedzinie obronności.
- Błąd „to tylko jeden przypadek” – zjawisko „Misiewiczów” stało się w 2016 roku hasłem opisującym szerszą praktykę obsadzania stanowisk osobami o niskich formalnych kwalifikacjach, ale silnych partyjnych powiązaniach.
- Mit „media go zniszczyły” – wiele zarzutów potwierdziły później organy ścigania i sądy. Procesy toczyły się latami, a część wyroków zapadła prawomocnie.
- Błąd bagatelizowania konsekwencji – areszt, grzywny, utrata członkostwa w partii i wieloletnie postępowania pokazały, że nawet silna ochrona mentora ma granice.
Te mity wciąż funkcjonują w debacie publicznej, bo pozwalają upraszczać skomplikowaną historię do wygodnej narracji.
Stan na 2026 rok: co robi dziś były asystent
W styczniu 2026 roku media poinformowały, że spółka Bartłomieja Misiewicza wznowiła działalność po czteroletnim zawieszeniu. Nadal posiada on 100 procent udziałów. Proces dotyczący działań na szkodę PGZ, który ruszył w 2025 roku, trwa. Były asystent unika mediów, pojawia się okazjonalnie w mediach społecznościowych. Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju”, który otrzymał w 2016 roku z rąk Macierewicza, pozostaje przedmiotem dyskusji – minister obrony Władysław Kosiniak-Kamysz publicznie sugerował, że odznaczenie nie powinno mu przysługiwać.
Dla osób śledzących polską politykę postać Misiewicza stała się swego rodzaju testem. Pokazuje, jak daleko może zajść ktoś, kto od najmłodszych lat buduje relację z wpływowym politykiem, i jak trudno potem tę relację zerwać bez konsekwencji.
Pytania, które wciąż wracają
Czy Misiewicz miał realny wpływ na decyzje Macierewicza, czy tylko je wykonywał?
Według jego własnych zeznań w sprawie wejścia do centrum NATO – był wykonawcą. Jednocześnie media i oficerowie opisywali sytuacje, w których jego pozycja pozwalała na samodzielne decyzje w sprawach wizerunkowych i kadrowych.
Dlaczego Macierewicz tak długo go bronił?
Lojalność działa w obie strony. Misiewicz był z nim od 2007 roku, znał kulisy pracy nad tematami smoleńskimi i WSI. Dla mentora stanowił sprawdzonego człowieka w czasie, gdy wokół niego toczyły się ostre spory.
Czy podobne kariery są możliwe dziś?
Regulacje dotyczące gabinetów politycznych nie zmieniły się zasadniczo. Nadal o obsadzie decyduje przede wszystkim zaufanie polityka, a nie formalne konkursy.
Co z odznaczeniem państwowym?
Medal został przyznany zgodnie z ówczesnymi przepisami. Jego odebranie wymagałoby osobnej procedury, której na razie nie wszczęto.
Checklista: jak ocenić prawdziwą pozycję asystenta politycznego
- Sprawdź, od jak dawna współpracuje z mentorem – im dłużej, tym większa szansa na realny wpływ.
- Zobacz, czy pojawia się na zdjęciach i w relacjach z kluczowych wydarzeń, a nie tylko w komunikatach prasowych.
- Przeanalizuj, czy otrzymał stanowiska w spółkach Skarbu Państwa lub radach nadzorczych mimo braku doświadczenia branżowego.
- Obserwuj reakcje mentora na krytykę – szybka i zdecydowana obrona zwykle oznacza wysoką wartość asystenta.
- Sprawdź, czy po odejściu mentora z urzędu asystent zachowuje dostęp do struktur partyjnych lub biznesowych.
Ta lista pozwala odróżnić prawdziwego „przedłużenie” polityka od osoby pełniącej wyłącznie funkcje reprezentacyjne.
Z mojego doświadczenia obserwowania podobnych historii wynika, że największym ryzykiem dla takiego asystenta nie jest krytyka mediów, lecz moment, w którym mentor traci wpływy albo sam postanawia się odciąć. Wówczas lojalność, która wcześniej chroniła, staje się obciążeniem.
Historia asystenta Macierewicza nie jest wyłącznie opowieścią o jednym człowieku. To studium mechanizmów władzy, w których zaufanie, bliskość i gotowość do wykonywania trudnych poleceń potrafią otworzyć drzwi niedostępne dla osób z najlepszymi dyplomami. W 2026 roku, gdy procesy sądowe wciąż się toczą, a firma Misiewicza wraca na rynek, ta lekcja pozostaje aktualna dla każdego, kto interesuje się tym, jak naprawdę funkcjonuje polska polityka.
Dodaj komentarz