Strona ofertowa Wydawnictw Edukacyjnych WIKING
Jesteś
gościem portalu
Strona główna portalu
http://www.wiking.com.pl/index.php?site=testy_gim_historia_roz_1
http://www.wiking.edu.pl/sitemap.php
Powrót do poprzedniej stronyWersja do wydruku

Kaligula, Caius Iulius Caesar
(ur. 12 r. po Chr., zm. 41 r. po Chr.)

Syn Germanika i Agrypiny Starszej, cesarz rzymski od 37 r.

Urodził się w Ancjum, niedaleko Rzymu, w 12 r. Był synem wybitnego wodza – Germanika. Wczesne dzieciństwo spędził m.in. w Germanii i Azji, gdzie jego ojciec odbywał misje wojskowe. Z zamiłowaniem nosił strój żołnierski, a także buciki uszyte na wzór wojskowy (caligae), stąd przydomek Caligula. W 19 r., po śmierci Germanika, który zmarł w niejasnych okolicznościach, najbliższa rodzina młodego Gajusza stała się obiektem prześladowań, głównie za sprawą zausznika cesarza Tyberiusza – Sejana – prefekta pretorianów, dążącego do władzy kosztem rodziny cesarskiej. Po wykryciu spisku Sejana (31), Gajusz zamieszkał na Capri, gdzie stale przebywał Tyberiusz. Cesarz wyznaczył na swych następców: swego wnuka Tyberiusza Gemellusa oraz Gajusza i chciał, aby po jego śmierci wspólnie rządzili państwem. Cesarz Tyberiusz zmarł w 37 roku. Według niektórych przekazów, Kaligula wraz z prefektem pretorianów Makronem miał przyspieszyć śmierć Tyberiusza, dusząc umierającego władcę.

W momencie objęcia władzy Kaligula cieszył się dużą popularnością, był bowiem prawnukiem Augusta i synem powszechnie szanowanego Germanika. Poczatkowo rządy Kaliguli zapowiadały się dobrze. Nowy cesarz umorzył procesy osób prześladowanych z przyczyn politycznych, wielu darował ciążące na nich kary, a także snuł plany o wielkich podbojach w Germanii i Brytanii. Po kilku miesiącach rządów Kaligula ciężko zachorował i, według relacji rzymskich historyków, nie wrócił już do zdrowia, wręcz popadł w szaleństwo. Zgładził – przewidzianego przez cesarza Tyberiusza do współrządów – Tyberiusza Gemellusa, a następnie, aby pozbyć się niewygodnych osób, przeprowadzał nieustanne procesy o zdradę stanu. Zaczął trwonić skarb cesarski, organizując huczne zabawy i realizując próżne zachcianki. Kiedy w coraz bardziej zrujnowanym skarbcu zaczynało brakować pieniędzy, Kaligula zasilał go, konfiskując majątki osób skazywanych na śmierć (najczęściej za obrazę majestatu), a także wprowadzał nowe podatki. Powszechne zgorszenie wywoływało nadmierne uczucie cesarza do swych sióstr, z którymi prawdopodobnie łączyły go kazirodcze związki.

Swe rządy Kaligula sprawował w sposób charakterystyczny dla wschodniego despotyzmu. Nakazał oddawanie boskiej czci swojej osobie, uznając się za pana życia i śmierci swych poddanych. Jego nieodpowiedzialna polityka w prowincjach doprowadziła do licznych zadrażnień. W Judei omal nie doszło do wybuchu powstania po decyzji cesarza o narzuceniu Żydom kultu swojej osoby i postawieniu własnego pomnika w świątyni jerozolimskiej. Wielu uważało Kaligulę za umysłowo chorego, miało o tym świadczyć jego postępowanie, m.in. kiedy starał się o mianowanie konsulem swego konia lub kiedy w czasie inspekcji wojsk w Galii nakazywał żołnierzom zbieranie muszli. Być może były to jednak wyrafinowane metody mające na celu złamanie wszelkiego oporu wśród możnych i stłumienie w zarodku rewolty w armii.

Kaligula, który przez swe okrutne i niepopularne rządy szybko stracił popularność, zarówno wśród senatorów, jak i pretorianów, został zamordowany przez trybuna kohorty pretoriańskiej, Kasjusza Chereę, w roku 41. Po jego śmierci większość senatorów spodziewała się przywrócenia ustroju republikańskiego, ale pretorianie obwołali cesarzem Klaudiusza.    


Wizerunek Kaliguli na rzymskiej monecie

WAŻNE DATY:
(lata po Chrystusie)

19

śmierć Germanika, ojca Kaliguli

31

wykrycie spisku Sejana; przeprowadzka Kaliguli do rezydencji Tyberiusza na Capri

37

objęcie władzy cesarskiej przez Kaligulę po śmierci Tyberiusza

40

początek spisku przeciw cesarzowi

41

zamordowanie Kaliguli przez pretorianów dowodzonych przez Kasjusza Chereę

powrót do początku strony

Geografia | Język Polski | Historia | Przyroda | Biologia