Strona ofertowa Wydawnictw Edukacyjnych WIKING
Jesteś
gościem portalu
Strona główna portalu
http://www.wiking.com.pl/index.php?site=testy_gim_historia_roz_1
http://www.wiking.edu.pl/sitemap.php
Powrót do poprzedniej stronyWersja do wydruku

Fryderyk I Rudobrody, Barbarossa
(ur. ok. 1125 r., zm.1190 r.)

Od 1147 r. książę Szwabii, od 1152 r. król Niemiec, w latach 1154–1186 król Włoch, cesarz od 1155 r. Pochodził z dynastii Hohenstaufów.

W 1147 r. Fryderyk został koronowany na króla niemieckiego. W początkowym okresie panowania załagodził spór dynastyczny dwóch najpotężniejszych naówczas rodów niemieckich – Hohenstaufów i Welfów. Zapewnienie pokoju wewnętrznego pozwoliło Fryderykowi na podjęcie próby realizacji swego marzenia, tj. stworzenia uniwersalistycznego państwa w Europie, jakim miało być Cesarstwo Rzymskie Narodu Niemieckiego z jego osobą na czele.

W 1154 r. Fryderyk Barbarossa zorganizował pierwszą wyprawę do Italii, gdzie jeszcze tego samego roku koronował się na króla Włoch. W trakcie działań wojennych przyczynił się do rozbicia opozycji antypapieskiej i 18 VI 1155 r. w Rzymie został koronowany na cesarza przez papieża Hadriana IV. 

W 1157 r. wyprawił się na Polskę i w Krzyszkowie pod Poznaniem zmusił Bolesława IV Kędzierzawego do złożenia mu hołdu i zwrotu dzielnicy śląskiej Władysławowi Wygnańcowi. Rok później (1158), w czasie jednej z interwencji w Czechach, nadał tytuł królewski wiernemu sobie księciu Władysławowi II.

W tym okresie doszło do rozbieżności między Fryderykiem Rudobrodym a papieżem. W  czasie sesji sejmu Rzeszy w Besançon (1157), użyte w piśmie papieża Hadriana IV  słowo "beneficjum" (w odniesieniu do korony cesarskiej) odczytano jako "lenno", co wywołało oburzenie, dążącego do objęcia władzy nad światem chrześcijańskim, Fryderyka Barbarossy. W 1158 r. cesarz rozpoczął walkę z miastami północnowłoskimi, a w wydanych uchwałach ronkalskich ograniczył autonomię miast i zażądał zwrotu przekazanych im regaliów.

W 1159 r., po wyborze papieża Aleksandra III, niechętnego cesarzowi (tudzież w wyniku coraz  silniejszej opozycji antyniemieckiej) Fryderyk ponownie wyprawił się do Włoch. W 1160 r. zniszczył buntowniczą Cremonę, a w 1162 r., po rocznym oblężeniu, zdobył i doszczętnie zburzył Mediolan. W 1167 r. zajął Rzym, skąd uchodzić musiał papież Hadrian IV. Jednakże wkrótce w mieście wybuchła zaraza, która zdziesiątkowała wojska niemieckie, co zmusiło Fryderyka do rychłego odwrotu. Tymczasem (XII 1167 r.) we Włoszech zawiązany został antyniemiecki związek miast lombardzkich (Liga Lombardzka), sprzymierzony z prawowitym papieżem Aleksandrem III.    


 Fryderyk Barbarossa wkraczający do Mediolanu

Kolejna kampania włoska Fryderyka Barbarossy (1176) zakończyła się niepowodzeniem, co zmusiło go do szukania ugody z Aleksandrem III. Po porażce w walce z miastami lombardzkimi w bitwie pod Lognano (29 V 1176 r.), cesarz ukorzył się przed papieżem i zawarł z nim pokój (27 VII 1177 r.) w Wenecji.


Cesarz Fryderyk I Rudobrody przed papieżem Aleksandrem III 

W Niemczech doszło do zatargu między Fryderykiem I a księciem saskim i bawarskim Henrykiem Lwem, który zakończyło skazanie w 1180 r. tego ostatniego na banicję. W roku następnym (1181)  cesarzowi hołd złożył dotychczasowy sojusznik Henryka Lwa – książę zachodniopomorski Bogusław I.

W 1183 r. Fryderyk I Barbarossa zawarł w Konstancji kompromisowy pokój z Ligą Lombardzką. Trzy lata później (1186), by wzmocnić swą władzę we Włoszech, doprowadził do małżeństwa swego syna Henryka VI  z  dziedziczką Sycylii – Konstancją. 

W 1187 r. sułtan Egiptu, Saladyn, pokonał wojska krzyżowców pod Hattin i zajął Jerozolimę. Dwa lata później, po wezwaniu papieża Grzegorza VIII, rycerstwo europejskie zorganizowało trzecią wyprawę krzyżową do Ziemi Świętej. Na jej czele stanął cesarz Fryderyk Barbarossa. Jednak 10 VI 1090 r. miało miejsce wydarzenie, które w dużym stopniu zaważyło na dalszych losach krucjaty – cesarz stracił życie, tonąc w czasie przeprawy przez rzekę Salef w Cylicji (dziś Turcja). Po śmierci Fryderyka I Barbarossy rycerzy niemieckich ogarnęło zniechęcenie i wielu uczestników wyprawy powróciło do domu. 


Fryderyk I jako uczestnik wyprawy krzyżowej



WAŻNE DATY:

1147

koronacja Fryderyka I Rudobrodego na króla Niemiec

1155

koronacja Fryderyka na cesarza przez papieża Hadriana IV

1157

wyprawa cesarza na Polskę, podporządkowanie Bolesława IV Kędzierzawego; sesja sejmu Rzeszy w Besançon, początek konfliktu Fryderyka z papiestwem

1158

uchwały ronkalskie

1159

początek pontyfikatu Aleksandra III

1167

zawiązanie Ligi Lombardzkiej

1176

porażka Fryderyka I w bitwie pod Legnano

1177

zawarcie przez cesarza pokoju z papieżem Aleksandrem III

1183

zawarcie pokoju z Ligą Lombardzką

1189

początek trzeciej krucjaty

1190

śmierć Fryderyka I Rudobrodego

 

 

powrót do początku strony  

Geografia | Język Polski | Historia | Przyroda | Biologia