Strona ofertowa Wydawnictw Edukacyjnych WIKING
Jesteś
gościem portalu
Strona główna portalu
http://www.wiking.com.pl/index.php?site=testy_gim_historia_roz_1
http://www.wiking.edu.pl/sitemap.php
Powrót do poprzedniej stronyWersja do wydruku

Filip IV Piękny
(ur. 1268 r., zm. 1314 r.)

Pochodził z dynastii Kapetyngów, syn Filipa III Śmiałego, wnuk Ludwika IX Świętego, król Francji od 1285 r.

Filip IV, jako mąż Joanny I, w 1284 r. został królem Nawarry, uzyskał także hrabstwo Szampanii, które stanowiło dziedzictwo jego małżonki. Po śmierci swego ojca Filipa III  (1285 r.), został koronowany na króla Francji. Wkrótce po objęciu tronu rozpoczął walkę z angielskim królem Edwardem I o Gujennę.

W 1300 r. Filip opanował Flandrię. Król oparł swą władzę na patrycjacie – stworzył oddane Francji stronnictwo leliaerts. Dodatkowo w miastach stacjonowały wojska. Jednakże w 1302 r. uciskani wysokimi podatkami mieszczanie  podnieśli bunt. Powstańcy wymordowali wówczas załogi francuskie w Brugii i Gandawie. Odwetową wyprawę wojsk francuskich rozgromiły oddziały flamandzkie, złożone głównie z rzemieślników wspomaganych przez chłopów, w bitwie stoczonej 11 VII 1302 r. pod Courtrai – nazwano ją bitwą ostróg, gdyż odpinano je po walce poległym najeźdźcom. Wydarzenia te pogłębiły we Francuzach świadomość odrębności narodowej Flamandów. Flandria zachowała dużą niezależność, choć formalnie uznawano ją za lenno Francji. W 1305 r. Filip Piękny zdołał zatrzymać w ramach swej domeny królewskiej jedynie część zachodniej Flandrii z miastami Lille i Douai. 
         

Prowadzone przez Filipa IV wojny rujnowały skarb królewski. Narzucanie bardzo wysokich podatków poddanym, tudzież operacje mennicze (psucie monety) nie przynosiły poprawy sytuacji finansowej państwa.
  

Bitwa pod Courtrai
 
 
Opodatkowanie duchowieństwa francuskiego przez króla zapoczątkowało zatarg Filipa IV z papiestwem. Stosunki pogorszyły się jeszcze bardziej, kiedy Filip wezwał przed swój sąd jednego z francuskich biskupów. Papież Bonifacy VIII zapowiedział obłożenie króla ekskomuniką. W 1302 r. Filip IV zwołał do Paryża przedstawicieli duchowieństwa, rycerstwa i mieszczaństwa (wydarzenie to zwykło się uważać za początek tzw. Stanów Generalnych), w celu omówienia spraw dotyczących podatków. Ci w większości opowiedzieli się po stronie Filipa IV, potępili opłaty wnoszone przez Francję na rzecz kurii rzymskiej i odrzucili pogląd papieża o jego zwierzchności nad władzą świecką ogłoszony w bulli Ausculta fili1301 r., a  potwierdzony bullą Unam sanctam1302 r.


Filip IV Piękny – król Francji

W 1303 r. z poduszczenia Filipa Pięknego doszło do zuchwałego i brutalnego napadu na Bonifacego VIII, którego chciano uprowadzić do Francji. Ostatecznie papież odzyskał wolność dzięki pomocy mieszkańców Anagni, wkrótce jednak zmarł, a jego następcą został Benedykt XI. Po śmierci tego ostatniego (1305 r.) papieżem wybrano uległego wobec Filipa IV arcybiskupa Bordeaux,  Raymonda Bertranda de Gota, który przybrał imię Klemensa V. Odmówił on powrotu do Rzymu i pozostał na terenie Francji, a w 1309 r. obrał sobie za siedzibę Awinion. Zapoczątkował w ten sposób trwającą w latach 1309–1377 tzw. "niewolę awiniońską" – okres, w którym władza papieska znajdowała się pod silnymi wpływami królów Francji.


Kolejnym krokiem podjętym przez Filipa IV, by zasilić skarbiec królewski była kasata zakonu templariuszy, którzy po zakończeniu krucjat obrali na główną siedzibę Francję a dzięki udziałowi w operacjach finansowych i korzystaniu z licznych przywilejów skupili w swych rękach wiele dóbr.

 

Papież Bonifacy VIII


W 1307 r. Filip IV oskarżył templariuszy o herezję i upadek obyczajów. Następnie rozkazał uwięzić 2 tysiące braci,  po czym skonfiskował majątek zakonny. Wielu templariuszy poddawano okrutnym torturom, podczas których przyznawali się oni do popełnienia zarzucanych im przestępstw. Duża liczba rycerzy zakonnych została skazana na śmierć poprzez spalenie na stosie. Uzależniony od króla francuskiego papież Klemens V nie uczynił nic w obronie prześladowanych a w 1312 r. na zwołanym soborze  w Vienne potwierdził likwidację zakonu. W 1314 r. w Paryżu zginął spalony na stosie ostatni wielki mistrz templariuszy – Jakub de Molay. Do końca zaprzeczał oszczerstwom, a tuż przed śmiercią wezwał swych prześladowców na Sąd Boży. Jeszcze tego samego roku (1314) w wyniku panującej zarazy zmarł papież Klemens V, a wkrótce potem król Filip IV Piękny. 


Spalenie na stosie Jakuba de Molay

WAŻNE DATY:

1285

koronacja Filipa IV na króla Francji

1300

wkroczenie wojsk francuskich do Flandrii

1302

antyfrancuskie powstanie Flamandów; bitwa pod Courtrai; zwołanie do Paryża tzw. Stanów Generalnych

1307

początek prześladowań templariuszy, konfiskata majątku zakonu przez Filipa IV

1309

początek tzw. "niewoli awiniońskiej papieży"

1314

spalenie na stosie wielkiego mistrza templariuszy – Jakuba de Molay; śmierć Filipa IV

 

 

powrót do początku strony

Geografia | Język Polski | Historia | Przyroda | Biologia