Andrzej Wielowieyski nie żyje. O śmierci opozycjonisty antykomunistycznego, polityka i prawnika poinformowało źródło. Z redakcją „Więzi” był związany przez wiele lat. Doradzał Lechowi Wałęsie. Był ekspertem Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej oraz Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Zmarł w wieku 98 lat.
Urodził się 16 grudnia 1927 r. w Warszawie. W czasie okupacji niemieckiej od 1943 r. walczył w oddziale partyzanckim Armii Krajowej. Po wojnie należał do Związku Młodzieży Wiejskiej RP „Wici”. W 1947 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracował najpierw w Ministerstwie Skarbu, potem w Ministerstwie Finansów. W latach 1952–1955 był zatrudniony w Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych. Następnie, do 1961 r., w Miejskiej Komisji Planowania Gospodarczego w Warszawie.
Od KIK-u i „Więzi” do Okrągłego Stołu
Od 1961 r. do 1978 r. pracował w redakcji miesięcznika „Więź”. Przez lata związany był z Klubem Inteligencji Katolickiej w Warszawie. Od 1965 do 1972 r. pełnił funkcję wiceprezesa. W latach 1972–1981 i 1984–1989 był sekretarzem. Zasiadał też we władzach międzynarodowego ruchu intelektualistów katolickich „Pax Romana”.
„Ludzie skrzykują się pod pewnymi wyraźnymi znakami. Dla mnie KIK to była niezależność ruchu katolickiego, związek z Kościołem, udział w reformie soborowej i jednocześnie w odrodzeniu narodowym (…) Myślę też, że byłem świadkiem i uczestnikiem tego, jak te pięknoduchowskie, zapatrzone w teologów i filozofów francuskich elity katolickie dochodzą do coraz większego zrozumienia tej jednak populistycznej wizji religijności, jaką miał prymas Wyszyński, i do obserwowania skutków społecznych – ożywienia religijnego i narodowego, które były jej wynikiem. Powoli zaczęliśmy się w ten nurt czynnie włączać, prowadząc konferencje na temat Soboru i papieskich encyklik, pielgrzymki i kursy przedmałżeńskie” – mówił o początkach warszawskiego KIK-u.
W 1980 r. był ekspertem Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej, a następnie doradcą Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. W 1981 r. Krajowa Komisja Porozumiewawcza powołała go na kierownika ekspertów „Solidarności” w Ośrodku Prac Społeczno-Zawodowych. W latach 1981–1985 zasiadał w Prymasowskiej Radzie Społecznej. Od 1982 r. współpracował z redakcją „Królowej Apostołów” i „Gościa Niedzielnego”.
W 1983 r. został doradcą Lecha Wałęsy. Od 1987 r. doradzał Krajowej Komisji Wykonawczej. Wszedł w skład Komitetu Obywatelskiego przy przewodniczącym NSZZ „Solidarność”. Odegrał istotną rolę w rozmowach przygotowujących Okrągły Stół. W trakcie obrad pracował w zespole do spraw gospodarki i polityki społecznej.
Senator, poseł i eurodeputowany wolnej Polski
W wyborach w czerwcu 1989 r. dostał się do Senatu z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”. W Senacie I kadencji (1989–1991) był wicemarszałkiem oraz I wiceprzewodniczącym Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego (do 1990 r.). Należał do Ruchu Obywatelskiego – Akcja Demokratyczna, później do Unii Demokratycznej i Unii Wolności. W komisjach sejmowych zajmował się budżetem, sprawami gospodarczymi i samorządem terytorialnym.
W 2001 r. został senatorem z listy Bloku „Senat 2001”. W latach 2003–2005 zasiadał w kole senackim Unii Wolności, a następnie Partii Demokratycznej. W 2004 r. kandydował z ramienia Unii Wolności do Parlamentu Europejskiego. Nie zdobył mandatu, choć w okręgu warszawskim zajął drugie miejsce po Bronisławie Geremku. W 2005 r. bez powodzenia startował do Senatu.
Po śmierci Bronisława Geremka 13 lipca 2008 r. zajął jego miejsce w Parlamencie Europejskim. Jako eurodeputowany należał do Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Był członkiem Komisji Spraw Zagranicznych i Komisji Spraw Konstytucyjnych.
W 2011 r. prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Orderem Orła Białego. Otrzymał także Krzyż Walecznych, Krzyż Partyzancki, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski oraz francuski Krzyż Kawalerski Legii Honorowej.
Dodaj komentarz